Sojusz 8 Marca
Sojusz 8 Marca to koalicja libańskich partii politycznych, które konkurują z prozachodnim Sojuszem 14 Marca. Cieszy się głównie poparciem ludności szyickiej oraz części społeczności chrześcijańskich. Sojusz ten jest wspierany przez Syrię i Iran, co nadaje mu specyficzny charakter w kontekście libańskiej polityki. Nazwa sojuszu odnosi się do masowych manifestacji, które miały miejsce 8 marca 2005 roku, gdzie wyrażano wdzięczność syryjskim władzom za ich rolę w zakończeniu wojny domowej w Libanie.
Geneza sojuszu
Sojusz 8 Marca powstał jako odpowiedź na tzw. cedrową rewolucję, która miała miejsce w 2005 roku. Rewolucja ta była wynikiem protestów przeciwko obecności syryjskiej w Libanie po zamachu na byłego premiera Rafika al-Haririego. W wyniku tych wydarzeń doszło do masowych demonstracji, które doprowadziły do wycofania syryjskich wojsk z Libanu. Sojusz 8 Marca został stworzony przez różne ugrupowania polityczne, w tym szyitów z ruchów Amal i Hezbollah, a także nacjonalistów panarabskich oraz inne partie, takie jak Libańska Partia Komunistyczna i Ruch Marada.
Polityka i działania sojuszu
W lutym 2006 roku przedstawiciele Hezbollahu oraz gen. Michel Aoun, jeden z liderów chrześcijańskich, podpisali Memorandum Zrozumienia. To porozumienie miało na celu przeciwstawienie się rządowi premiera Fuada Siniory, zarzucając mu brak wizji dla kraju oraz prowadzenie polityki prowadzącej do kryzysu. Mimo że członkowie Sojuszu 8 Marca pozostawali w opozycji, uczestniczyli również w gabinecie jedności narodowej, co wskazuje na ich pragmatyczne podejście do polityki.
Rozpad rządu Sada al-Haririego
W styczniu 2011 roku doszło do kryzysu politycznego, gdy 11 ministrów opozycyjnych zrezygnowało z rządu premiera Sada al-Haririego. Ta sytuacja była związana z oskarżeniami o to, że Hezbollah był zamieszany w zabójstwo Rafika al-Haririego. W wyniku tych wydarzeń rząd rozpadł się, a Sojusz 8 Marca przy wsparciu Socjalistycznej Partii Postępu doprowadził do mianowania Nadżiba Mikatiego na nowego premiera.
Rezultaty wyborcze
Sojusz 8 Marca odniósł sukcesy wyborcze w ostatnich latach. W wyborach parlamentarnych w 2005 roku ugrupowania tworzące sojusz zdobyły 56 ze 128 miejsc w libańskim Zgromadzeniu Narodowym. Kolejne wybory w 2009 roku przyniosły jeszcze lepszy wynik – sojusz uzyskał 57 mandatów przy zdobyciu 55% głosów. Wyniki te świadczą o silnym poparciu społecznym dla ugrupowań wchodzących w skład sojuszu.
Członkowie Sojuszu 8 Marca
Sojusz składa się z różnych ugrupowań politycznych, które reprezentują różne nurty ideowe i społeczne. Najważniejsze bloki członkowskie to:
- Blok Rozwoju i Oporu:
- Hezbollah – 12 deputowanych
- Ruch Amal – 13 deputowanych
- Syryjska Partia Socjal-Nacjonalistyczna – 2 deputowanych
- Baas – 2 deputowanych
- Partia Solidarności – 1 deputowany
- Blok Zmian i Reform:
- Wolny Ruch Patriotyczny – 18 deputowanych
- El Marada – 3 deputowanych
- Partia Dasznak – 2 deputowanych
- Libańska Partia Demokratyczna – 4 deputowanych
- Blok Ludowy:
- Libańska Partia Komunistyczna;
- Ludowa Organizacja Naserystowska;
- Arabska Partia Demokratyczna.
Znaczenie międzynarodowe sojuszu
Sojusz 8 Marca ma istotne znaczenie nie tylko na poziomie krajowym, ale także międzynarodowym. Wsparcie Syrią i Iranem sprawia, że koalicja ta jest postrzegana jako istotny element szerszej strategii regionalnej tych państw. Hezbollah, będący częścią sojuszu, odgrywa kluczową rolę nie tylko w Libanie, ale także w szerszym kontekście konfliktów na Bliskim Wschodzie. Obecność tej organizacji militarnych wpływa na równowagę sił w regionie oraz relacje Libanu z innymi krajami arabskimi oraz zachodnimi.
Zakończenie
Sojusz 8 Marca jest jednym z kluczowych graczy na libańskiej scenie politycznej. Jego powstanie było odpowiedzią na zmieniające się realia polityczne po zakończeniu wojny domowej oraz wycofaniu syryjskich wojsk z Libanu. Mimo wewnętrznych napięć i rywalizacji z prozachodnim Sojuszem 14 Marca, Sojusz 8 Marca utrzymuje swoje wpływy dzięki poparciu różnych grup społecznych oraz międzynarodowemu wsparciu ze strony Syrii i Iranu. Jego przyszłość będzie zależała od zdolności do adaptacji wobec zmieniających się warunków zarówno wewnętrznych, jak i międzynarodowych.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).